Jun
14
Written by:
host
Monday, June 14, 2010 2:42 PM
O: Wie is jouw grootste inspiratiebron?
O: Ik ben zelf namelijk erg geïnspireerd door Michel Foucault. Zijn filosofieën over het leven lijken nooit te verouderen en
zelfs of juist in het moderne tijdperk blijven ze zo goed toepasbaar. Ze hebben op mij heel veel indruk gemaakt.
Ja, ik stel mijn leven in het licht van Foucault. Zijn boeken heb ik herhaaldelijk gelezen en nog altijd put ik er weer inspiratie uit.
O: Nou? Heb je een inspiratiebron?
M: Ja.
O: Nou?
M: Mijn allergrootste inspiratiebron zit thuis.
O: Ah je vriend.
M: Bijna
M: Het is Paul.
O: Je minnaar?
M: Paul die tussen vier zijden tralies gekluisterd zit.
O: Pardon?
M: Paul de parkiet.
O: Je maakt een grap.
M: Zeer zeker van niet!
M: Ik heb geen waarheid tot noch toe gelezen, dat zo waar is als het bestaan van Paul. Geen filosofie, geen hedendaags new-age, of zelfhulpboek was zo inspirerend als Pauls leven. Is behoor ik te zeggen.
O: Ja, ja.
M: Ja. Hij heeft eigenlijk niet zo veel. Slechts datgene wat nodig is om in leven te blijven: water, voer en een stok om op te staan. En toch fluit hij hele dagen. Toch is hij gelukkig. Hij hoeft geen vaatwasser in zijn kooi, zelfs geen douche om zijn verenpak onder te wassen. Hij wast zich met zijn snavel. Elke dag eet hij weer hetzelfde, geen zalmfiletschotel, maar zaadjes. Alwéér zaadjes en hij geniet ervan alsof hij het voor het eerst krijgt voorgeschoteld.
O: Ja, dat zal wel.
M: Maar het meest inspirerend aan zijn levenswijze vind ik hoe hij in het moment leeft. Een ware boeddhist had het niet beter kunnen doen. Als hij even wat minder vrolijk kijkt, doordat hij door iemand gepest wordt, houd ik hem één van zijn lievelingsbelletjes voor en dan gebeurt er een klein wondertje. De puppillen in zijn ogen worden zo klein als speldenknopjes en op dat moment lijkt de hele wereld opgehouden te zijn bestaan. Het nare incident van daarstraks lijkt hij compleet vergeten te zijn. Het enige wat er nog is, is Paul met zijn bel.
O: O.
M: hij speelt met de bel, hij fluit tegen de bel, hij steekt zijn kop in de bel en tikt met zijn snavel tegen de klepel. Hij piekert geen seconde, maakt zich geen zorgen om hoe het eruit ziet, of het stom is wat hij doet, of ongepast.
O: Dat komt omdat hij dom is! Mijn hemel M. het is maar een parkiet!
M: Hij gaat op in het moment. Elk uur, minuut en seconde van de dag.
O: Hoorde je wel wat ik net zei?
M: Hij leeft niet in de toekomst of het verleden, maar in het nu. En dat is iets waar zelfs de intelligentsten onder ons een voorbeeld aan kunnen nemen. Hij twijfelt niet over geluk. Hij is het gewoon. Paul is geluk. Hij is mijn ware inspiratiebron.
O: Het is bijna te ziek voor woorden.
M: Euh, pardon, hoorde je wel wat ík net zei?
Tags: